Little Cutie's profile^_^ Little Cutie's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 27 +++เมื่ออายุขึ้นเลข 2 +++อายุครบ 20 แล้วอ่า
แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะ 555+
วันเกิดปีนี้ตอนแรกก็รู้สึกเฉยๆนะตื่นมาตอนเช้าก็รู้สึกว่า 20 และไรวะเร็วจัง ยังไม่อยากเลย แถมยังต้องตื่นไปเรียนอีกต่างหาก ตอนแรกปวดหัวมึนๆด้วยตาปูดข้างนึง นึกในใจ"เดี๋ยววันจันทร์กะอังคารก็ไม่ได้ไปและ ไปซะหน่อยก็ได้" พอไปถึงก็ตอนที่คาบแรกจบไปแล้ว นั่งสักพักเพื่อนๆก็เข้ามาคุยๆกันตามปกติแล้วก็ให้
 ก็แอบดีใจนะ ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนด้วย ตอนแรกโดนหลอกว่าเป็นทิชชู่แต่ก็พอเดาได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วแหละ ตอนที่เพื่อนๆกำลังจะซื้อพอดี เรื่องมีอยู่ว่าวันที่ 26 เพื่อนๆก็นัดกันไปเที่ยวหลังสอบmidterm พิมก็ไปด้วย แต่ก่อนหน้านั้นได้ให้ของขวัญmilkย้อนหลังกัน ซึ่ง เรน ป่าน ออ เป็นคนไปซื้อ แล้วบอกให้แกะเลยดูซิว่าของในกล่องอ่ะถูกรึป่าว เราก็เลยแอบเข้าข้างตัวเองว่าเพื่อนๆคงซื้อของเรากะmilkพร้อมกันมั๊ง เลยกลัวสลับกัน เสร็จแล้วก็ไปcentral ไปนั่งกิน กันแล้วก็เดินเล่น ป่านกะเรนบอกว่าเดี๋ยวจะไปดูกระเป๋าตังค์อยากได้ของใหม่ ก็เดินกันเกือบทั่วห้างเลยตั้งแต่ประมาณบ่ายโมงถึง 5 โมงครึ่ง ขาลากกันไปข้างนึง ระหว่างนั้นตัวเราเองก็คิดว่า"มันจะเอาให้ได้วันนี้เลยเหรอวะ เราอยากได้กระเป๋าตังค์ใหม่มาตั้งนานแล้ว เดินหาที่ถูกใจมาตั้งหลายวันแล้วยังไม่ได้เลย แล้วป่านกะเรนมันจะหาได้ในวันเดียวเหรอ" หลายคนแสดงอาการว่าไม่ไหวแล้ว เราก็ถามว่าจะกลับก่อนป่าวก็ยังไม่มีใครกลับจนกระทั่งมาถึงร้าน Rip curl ร้านสุดท้ายที่ทุกคนคิดว่าคงไม่ได้หรอก แต่มีคนถูกใจอยู่ 2 คนคือ เรนกะพิม เรนก็ดูๆให้เราช่วยเลือกหลอกถามว่าเราชอบป่าว แต่ความจริงก็มาเปิดเผยตอนที่ป่านถามเรนว่า"แล้วใบลายเสืออ่ะ"เรนเลยตอบไปว่า"ก็ชั้นถามมันแล้ว มันบอกชอบใบนี้มากกว่า" เราเลยงงๆ เริ่มคิดแล้วว่ามันต้องซื้อให้เราแน่เลย แล้วยิ่งตอนจะจ่ายตังค์ เพื่อนๆพร้อมใจกันหยิบกระเป๋าตังค์ขึ้นมาซึ่งผิดวิสัยอย่างแรง  เหอๆๆ แต่เราก็ยังไม่แน่ใจ แลยคิดว่ารอดูพรุ่งนี้ดีกว่า เดี๋ยวก็รู้เอง แล้วก็จริงๆด้วยเป็นกระเป๋าใบนั้นที่เดินเลือกกันอยู่เมื่อวาน ชอบนะ ชอบมากๆด้วยขอบคุณจิงๆ และกระเป๋าใบนี้ของเราเพื่อนๆพร้อมใจกันเรียกว่า"กระเป๋าตังค์ในตำนาน" พอเรียนเสร็จก็แยกย้าย เรนขับ มาส่งที่หน้าประตู2 พร้อมกับมาเอาPalty 2 กล่องที่บัสเอามาให้ส่วนอีก 2 ที่เหลือเป็นของเราเอง ตั้งใจจะทำเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองซะหน่อย แล้วก็ไปสยามไปหาไรกินมื้อแรกของวันคือตอนบ่าย3  ประเดิมด้วยโชคดีติ่มซำ แล้วต่อด้วย OTOYA ซึ่งทิ้งช่วงนานไปหน่อยเลยอืดกินได้ชิ้นเดียวก็ไม่ไหวแล้ว แต่ก็เก็บท้องไว้กินไอติมHaagen-Dazsด้วย มีความสุขจังได้กินอย่างที่อยาก แล้วก็เดินเล่นต่อนิดหน่อยแล้วก็กลับบ้าน พอกลับบ้านก็รอกว่าพ่อจะมาก็ตั้ง 5 ทุ่มแน่ะ แอบงอนนะน่ะแต่ฝนมันตกก็เลยคิดว่าคงติดก็เลยงอนน้อยลงนิดนึง แล้วพ่อก็ขนข้าวของเข้าบ้านเอาขนมอย่างอื่นมาให้ แต่เอ๊ะทำไมไม่มี อ่ะ อาการงอนเริ่มบังเกิดขึ้นอีกครั้ง แม่ก็ถามเพราะว่าเป็นคนบอกให้พ่อซื้อมาแต่พ่อก็ไม่ได้พูดไร ซักพักเลยแกล้งบอกให้ไปหยิบของแถวๆที่เค้าวางไว้ แต่แม่ดันไปหาในรถอยู่เราก็เลยเดินไปดูก็เลยเห็น แต่ไม่surpriseและเพราะแม่บ่นเราเลยได้ยินว่ายังไงเค้าก็ซื้อมา อิอิ พ่อทำไม่สำเร็จมา 2 ปีและ ปีหน้าเอาใหม่นะพ่อสู้ๆ ปล.ขอบคุณเพื่อนๆที่ลำบากไปเดินเลือกนะ ไม่รู้จิงๆอ่ะ ไม่ได้แกล้งด้วย ขอบคุณทุกๆคนที่โทรมาหรือส่งmsgมาhappy birthdayด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับของขวัญทุกชิ้น ขอบคุณสำหรับคนที่คอยดูแลมาตลอด และที่สำคัญขอบคุณพ่อกับแม่และทุกคนในครอบครัวด้วยนะคะ ที่ทำงานหนักแต่ก็ยังไม่ลืมวันเกิดกิ่ง  March 24 ESPLANADE ย้อนกลับไปเมื่อวันพุธที่ 21 นู๋กิ่งและผองเพื่อน(ที่โยธิน)ได้นัดเจอกันเพื่อจะไปเล่นไอซ์ มันเป็นความเก็บกดมานานมากหลังจากที่ลานที่เวิล์ดเทรดได้ปิดตัวลงไป.. ซึ่งมันทำให้นู๋กิ่งและนู๋นิ่มเศร้าใจมากเพราะไม่รู้จะไปเล่นที่ไหน
 และแล้ว...มันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
 มีลานไอซ์เปิดใหม่ที่ESPLANADE  คิดได้ดังนั้นก็รีบโทรหานู๋นิ่มนัดกันเสร็จสรรพเรียบร้อย นัดกันได้วันพุธเพราะว่างตรงกันหมด ยกเว้น I'PLOY ซึ่งมันต้องทำงาน ตอนแรกมันบอกว่าเผื่อจะตามมา แล้วมันก็ไม่มาอีกตามเคย ตอนนั้นไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย นอกจากจะไปถึงที่นั่นยังไง พอถึงวันนั้นก็ไปเจอกันที่Central ลาดพร้าวเพื่อที่จะไปขึ้นรถไฟใต้ดิน(MRT)ไปด้วยกัน น้องเดียร์มาถึงก่อน ตามมาด้วยนู๋กิ่งและI' เต่า ต่อด้วยน้องนิ่มและตบท้ายด้วยน้องแพรซึ่งวันนี้พก
 มาด้วย พอไปถึงห้าง ประตูเปิดปุ๊บ.กลิ่นสีก็กระเด็นมาเตะจมูกเลย เอาวะ!! ห้างข้างในก็สวยดีนะ โล่งดี พอเข้าไปก็ไปสมัครบัตร Gift box card กับนู๋นิ่ม 2 คนแล้วก็จะขึ้นไปเล่นไอซ์แต่มันใกล้จะหมดรอบแล้วเลยไปโยนBowling รอเวลาก่อนที่Blu-o สถานที่ดีมากๆคนน้อยดี สงบ พนักงานก็บริการดีนะ ชอบๆพอ15.30 ก็ค่อยเข้าไปเล่นที่ Sub-zero ice skate รู้สึกว่าก็OK.แต่ลานเล็กไปหน่อย รองเท้าก็ดีมีให้เลือก 2 แบบ ทั้งแบบ Figure แล้วก็ Hocky เล่นจนหายอยากแล้วก็เลิกเพราะแต่ละคนก็เริ่มหิวแล้วก็ไปหาไรกินกันก็สรุปว่ากินฮะจิบังแล้วก็เดินทางกลับบ้าน.... มีความสุขจัง แต่เปลืองตังค์ไปหน่อย ปล.1 วันนั้นเป็นวันเกิดจิ๋ว
 ไปแกล้งมันตั้งแต่เที่ยงคืน อิอิ ถึงแม้จะไม่มีคำว่าHappy birthday ก็เหอะ แค่อยากให้แกรู้ว่าชั้นไม่ลืมหรอกนะ ปล.2 คนบางคนอยู่นอกลานทำเป็นปากดี พอเข้าไปเท่านั้นแหละทำเป็นท้าแข่งเตะบอลแทน แย่นะ ขี้เกียจทะเลาะด้วย
ปล.3 ต้องขอบใจน้องแพรมากๆที่ให้ไปดูดรูปจากสเปซนะจ๊ะ
ปล.4 ว่างๆจะไปเช็คบัตรให้นะจ๊ะนู๋นิ่ม ว่าของเรากะของแกสรุปว่าสลับกันป่าว
ปล.5 อยากกินทาโกะยากิที่Esplanade อ่ะ วันนั้นก็ไม่ได้กิน ท่าทางน่าอร่อยนะ December 09 อายโคตรรรรรรรรรรร เรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อวานหลังจากเรียนlab histoเสร็จ ก็ลงมานั่งลอกชีทhelminth ด้วยความที่อยากจะให้มันกระจายไปได้เร็วๆก็เลยนั่งลอกมันอยู่อย่างงั้นแหละ เหตุการณ์ก็เป็นปกติดี จนกระทั่งพอค่ำๆ ตรงที่นั่งอยู่มันแสงไม่พอก็เลยเปลี่ยนที่ เปลี่ยนไปซัก2-3โต๊ะ พอตอนจะลุกจากโต๊ะ ด้วยความเคยชินว่าใส่พลีทบ่อย วาดวงสวิงออกมา ก็ยังไม่มีปัญหา แต่พอก้าวขาลงพื้นเท่านั้นแหละ แควกกกกกซะดังเลย ด้วยความที่มีReflexดี พอได้ยินเสียงปุ๊บก็เอากระเป๋ามาปิด ยังไม่ทันก้มดูเอง ป่านหันมาบอกปิดๆๆๆๆๆ ก็เลยก้มลงไปดูสรุปว่ามันขาดขึ้นมาเลยที่กระเป๋าปิดไว้อีก ความซวยเริ่มบังเกิด แล้วเริ่มหาหนทางว่ากรูจะกลับบ้านยังไงล่ะนั่น ยังดีที่เรนให้ยืมชุดนอนมาปิดไว้ก่อนแล้วนั่งลอกต่อ ซักพักก็นึกได้ เหมือนสวรรค์ทรงโปรด โทรไปถามสุว่ากางเกงเลยังอยู่ในLockerรึป่าว สุบอกว่าไม่แน่ใจแต่ถ้าอยู่ก็เอาไปใช้ได้เลย เท่านั้นแหละ ก็รีบเดินไปเปิดดูพระเจ้าจอร์ชมันยังอยู่ จากนั้นก็เอาไปเปลี่ยนอย่างทุลักทุเล พอเปลี่ยนเส็ดก็เริ่มคิดได้ว่ามีรองเท้าแตะของเราอยู่ในLockerด้วยไม่งั้นมีฮาแน่นอน ใส่กางเกงเลสีชมพูกะรองเท้าส้นสูง หึหึ แค่ก็อายจะแย่แล้วตอนแรกก็ว่าจะนั่งTaxiกลับ แต่พอได้กางเกงเปลี่ยนก็เฉยๆ พอเดินออกมาป่านขำใหญ่เลย เรียกให้เรนดูสีกางเกง เรนยังแซวอีกว่าไปซ้อมลีดฯเหรอ ก็นึกได้ เออว่ะ คิดถึงตอนปีหนึ่งเลย พอบัสมารับก็เดินออกไปพร้อมกะป่าน  ทางเดินโคตรมืดเลย  น่ากลัว!!! พอตอนรอรถความอายก็ลดน้อยลง คิดซะว่าตัวเองเป็นเด็กหอกลับบ้าน เพราะข้าวของและหนังสือก็เยอะ แต่พอขึ้นรถคนมองมากๆก็เริ่มอายอีกครั้ง พอได้นั่งก็เลยโทรหาแม่ โชคดีที่แม่ไปรับพี่ก้อยที่พระจอมฯพอดี เลยให้แม่รอรับด้วย แค่นี้ก็อายจะแย่แล้ว พอแม่ถามเหตุผลก็บอกไป แม่ขำใหญ่เลย เดี๋ยวงอนซะดีมะ แล้วก็กลับบ้านอย่างปลอดภัยพร้อมคนช่วยเขียน อิอิ ก็มือมันบวมแล้วอ่ะ
ปล.1 ขอบใจสุมากๆที่ให้ยืมกางเกงสีนี้ และขอบใจเพื่อนแกด้วยที่ยังไม่ได้มาเอาไปใช้
ปล.2 ขอบใจเรนที่ให้ยืมชุดนอน เอามาปิดไว้ก่อน
ปล.3 ขอบใจป่านมากที่เดินมาดูว่าตกส้วมรึป่าว
ปล.4 ห้องน้ำในคณะตอนกลางคืนโคตรน่ากลัวเลย
ปล.5 ขอบใจคนที่มารับ และช่วยลอกงานด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวจะช่วยพมพ์งานเธอให้เสร็จเร็วๆละกัน December 03 สิ่งที่รอคอยมานาน และแล้ววันนี้ก็มาถึงหลังจากที่รอคอยมานานเป็นปี(ตั้งแต่ปี 1) โชคดีที่อาจารย์งดLabไม่งั้นคงต้องรออีกปีแน่ๆเลย
 นั่นคืออออออ การได้ถ่ายรูปกลุ่มของเรานั่นเอง รอจนทิกะพิมไปและ แต่ถึงพิมจะมาก็ไม่ครบคนอยู่ดีเพราะทิก็ม่ายมา เอยก็ม่ายอยู่>>>แต่ก็เข้าใจจ้า กลัวเพื่อนวิกฤต หลังจากquiz grossแล้วเราก็ขึ้นไปดูผล Lab bac.แล้วก็นั่ง taxi ไปสยามคันเราเสียแค่129เอง ส่วนอีกคันมันกวนตีนพาไปอ้อมแถมขึ้นทางด่วนอีก โดยรวมเสียไป200กว่าบาท แถมมาช้ากว่าเราอีก พอมาถึงร้านก็ตกใจ เจอพวกเด็กมัธยมกำลังถ่ายอยู่ประมาณ30-40คนมั๊ง(กะเอานะ) เลยไม่กล้าเข้าร้าน จนพี่เค้าต้องกวักมือเรียกเข้าไป ก็เข้าไปเลือกฉาก แต่ไปๆมาๆก็ไม่ได้ฉากที่เลือกเซ็งจิตเลย....
 รอคุณนายพิมมาถึงเป็นคนสุดท้าย แล้วก็เริ่มถ่ายกัน ถ่ายไปได้ยังไงวะตั้ง90กว่าแอ๊ค บ้ากล้องดี เหอๆๆๆ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป เราก็อยู่กะพิมกะสุ รอพิมหาหมอเสร็จก็ไปเจอป่าน แล้วก็ไปหาไรกินที่Paragonกัน จากนั้นเราก็เดินหาซื้อขนมกลับไปกินบ้านอีก2-3อย่าง แล้วเดินเล่นแป๊บนึงก็แยกกะเพื่อนๆขี้เกียจขึ้นรถไฟฟ้าอ่ะ แถวอนุสาวรีย์ตอนเย็นรถติดเลยกลับทางอื่นดีก่า เพื่อนๆก็ไปเอารูปจากเพียง มาแบ่งสมบัติกัน รูปที่เราสั่งเยอะสุดเลย อิอิ.. ปล.ยังไงก็ยังอยากถ่ายฉากนั้นนะ ฝากไว้ก่อนเหอะ ชิ...
ปล.2 อยากบอกพวกแกว่า เราดีใจนะที่ได้ไปรวมตัวกันซะทีถึงแม้ว่าถ่ายเสร็จแล้วแยกย้าย เราก็โอแล้วแหละ พิมยังบอกเลย ว่ารอมาตั้งปีกว่าแน่ะ อิอิ
ปล.3 ยังอยากได้รูปตอนวันลอยกระทงอยู่นะจ๊ะ น้องแพร น้องเดียร์ น้องนิ่มด้วยถ้ามีอยู่ในกล้องตอนที่ไปเล่นอยู่ที่หอแก จะได้เอามายั่วไอ้พลอย 555+
ปล.4ใครที่เข้ามาอ่านก็ช่วยเม้นให้ด้วยก็ดีนะจ๊ะ ขอบคุณมากๆ
ปล.5 รักทุกคนนะคะ จุ๊บๆ
August 14 ขอบ่นหน่อยละกันนะ ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ เซ็งมากๆ ตั้งแต่วันสอบเสร็จปกติเราจะต้องร่าเริง ดี๊ด๊ากว่านี้เยอะเหอะ ข้อสอบที่คณะนี้สามารถดูดพลังเราไปได้อย่างเหลือเชื่อ จริงๆว่าจะมาอัพตั้งแต่สอบเสร็จแต่ไม่มีอารมณ์อ่ะ วิชาแรกที่สอบเป็นวิชานอกคณะที่กะจะเก็บซะหน่อย แต่พอเห็นข้อสอบ "ชิหายและ โดนเก็บแน่กู" วิชาแรกมาบั่นทอนกำลังใจเป็นอย่างยิ่ง เศร้าว่ะ ยิ่งวิชาในคณะก็ยิ่งแย่ กิ่งเอ๋ย จะรอดมั๊ยวะเนี่ย พอวันพุธก็ได้โอกาสพาน้องรหัสไปเลี้ยงซะที ไปกันทั้งหมด 24 คน สงสารน้องหนู(น้องรหัสเอย) เอยมาทีหลังเลย เราก็แกล้งแหย่มันซะมากมาย มันจะเกลียดกูมั๊ยวะเนี่ย.. ทิกะพิมก็มาด้วย หลังจากกินเสร็จก็ทยอยกันส่งน้องกลับบ้าน ส่วนพวกเราก็ไปร้องเกะต่อที่ sotus ก็สนุกดีนานๆทีหลังจากขึ้นปี2มาก็เพิ่งจะได้ไปพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างจริงๆจังๆก็ครั้งนี้แหละ ออกลับบ้านไปก่อน แต่ไม่เป็นไร เราได้เห็นท่าp'bankที่รอคอยจากออมานานก็คุ้มและ สุดยอดจิงๆ แล้วพอ4ทุ่มครึ่ง เพื่อนก็ทยอยกันกลับ เหลือแค่เรา ป่าน เรน ทิ เพียง มิ้ว เอย ก็ร้องต่อ
5ทุ่มครึ่งก็โทรให้แม่มารับ หลังจากเราไปเอยก็โดนทิมอม แล้วเรนก็ถ่ายคลิปฉาวของเอยมาให้เพื่อนๆดู 555+ ไม่น่าเชื่อว่าเอยจะทำไปได้ ที่เราไปร้องนี่เผื่อจะระบายความเครียดที่ได้รับรู้rank physio ไปได้บ้าง เหอๆๆ
พอวันศุกร์ก็มีประกาศrank histoอีก เอาวะ อันนี้พอทน แต่physioนี่รับไม่ได้จิงๆ ไม่น่าทำนกฮูกหายไปตัวนึงเลย แย่ว่ะ สาธุ อย่าให้วิชอื่นมันห่วยไปกว่านี้เลย......เพี้ยง
ปล.วันแม่ซื้อของขวัญไปให้ แม่ชอบมากๆเลย ต้องขอบใจเรนมากๆที่ไปเดินเลือกเป็นเพื่อน แล้วก็ขอโทษด้วยนะจ๊ะถ้ามันเป็นการทรมานสังขารเพื่อนอ่ะ
ปล.2 วันนั้นก็ไม่ได้อยากจะใส่อารมณ์นะแต่มันไม่ไหวจริงๆ เราขอโทษเธอละกันที่อาจจะมีส่วนที่ทำให้เธอทำข้อสอบไม่ได้ แล้วฝากขอโทษเพื่อนเธอด้วยนะถ้าทำให้เค้ารู้สึกไม่ค่อยดี
 แล้วว่างๆจะมาอัพใหม่นะ July 06 กูเปลี่ยนผัวบ่อย(ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ)วันนี้เป็นวันแรกที่เปิดBlogก็ไม่อยากที่จะเอาเรื่องไม่ดีมาเปิดหรอกนะแต่มันทนไม่ไหว เปิดแม่งเลยละกัน อ่ะจะเริ่มละนะ เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อวันอังคารหลังจากเรียนGlossตอนบ่ายเสร็จก่อนที่เราจะไปห้องGlossก็มีเพื่อนมาถามว่า"อีกิ่งได้ข่าวว่าเปลี่ยนผัวบ่อยเหรอ" |
ทั้งเราและเพื่อนๆในกลุ่มเลยหันไปมองหน้า เรากำลังงงอยู่ส่วนเรนกะแนทก็เหมือนกัน ทั้ง2คนเลยถามกลับไปว่า"อีกิ่งเนี่ยนะ" แล้วคนพูดก็เลยงงไปว่าประมาณว่า อ้าวข่าวผิดเหรอ แล้วอยู่ก็มีคนมาเขย่าเตือนประมาณว่าไม่ให้พูดหลังจากนั้นเราก็ไปไม่ได้สนใจนึกว่ามันพูดเล่นแต่เพื่อนๆเราก็ยังติดใจอยู่ ก็เลยไปเสาะหาคำตอบได้มาว่ามีคนเอาเราไปเมาท์เรื่องนี้จริงๆ เรากะเพื่อนๆก็รู้สึกว่าไม่ไหวนะ ทุเรศว่ะ เป็นผู้ชายแล้วมาว่าผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงแถมเรื่องมันก็ไม่จริงอีกต่างหาก พออกมาจากLabเราก็เลยได้คุยกะเพื่อนคนนั้นอีกคุยไปคุยมา มันก็ยังกล้าถามอีกนะว่าแล้วแกเปลี่ยนบ่อยจริงป่าวล่ะ เราก็แอบคิดว่ามันก็กล้าเนอะที่ถามเราก็เลยบอกไปว่าจะให้เราพูดจริงๆมั๊ย มันก็ขำแล้วบอกว่าไม่ต้องหรอก แต่เราตอบไปว่า"ไม่เป็นไรกูอยากพูดแล้วฝากไปบอกไอ้คนที่ให้ข่าวมาด้วยนะว่า แฟนคนปัจจุบันที่คบกันอยู่เนี่ยนะ คบมา2ปีกว่าจะ3ปีแล้วอย่างงี้บ้านมันเรียกว่าเปลี่ยนบ่อยเหรอ" แม่งโคตรหงุดหงิดเลย
ถ้ามันเป็นเรื่องจริงจะไม่ว่าซักคำเลย เอาไรมาพูดวะขนาดเพื่อนในกลุ่มบางคงยังไม่เคยเห็นหน้าแฟนเราเลยด้วยซ้ำ ไอ้คนปล่อยข่าวอ่ะนะแน่จริงก็บรรยายมาดิว่าๆไอ้ที่บอกว่าเราเปลี่ยนบ่อยอ่ะเราเปลี่ยนมากี่คนแล้ว ใครบ้าง เรื่องคนอื่นเค้าเนี่ยรู้ดีนักแหละ ใครหาคำตอบได้นะมาเอาตังจากชั้นไปได้เลยแต่ขอโทษที่พวกหล่อนรู้มาน่ะมันจริงรึเปล่ากรุณาไปตรวจสอบให้ดี เราเป็นห่วงไม่อยากให้ดีใจเก้อคิดว่าตัวเองรู้เรื่องคนอื่นเค้าเป็นอย่างดี เฮอะ โดนใครเค้าพ่นใส่หูมาเนี่ยรู้ตัวกันบ้างรึเปล่า แค่นี้ก็รู้สึกแย่กับที่นี่เต็มทีแล้วเพราะไม่คิดว่าที่นี่มันจะมีแต่คนแบบนี้ตอนแรกก็รู้สึกดีขึ้นแล้วนะ คิดว่าที่นี่ก็โอเคเลยไม่ได้ยื่นคะแนนตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อ แต่ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็เจอแต่เรื่องห่วยๆ ยิ่งทำให้คิดว่ากูไม่น่าอยู่ต่อเล้ยยยย เสียดายโอกาสที่จะได้ไปเจอสิ่งที่ดีกว่านี้ ตอนนี้ที่ยังอยู่แล้วพอจะทำให้มีความสุขได้บ้างก็เพราะมีเพื่อนๆในกลุ่มเนี่ยแหละขอบใจพวกแกมากนะที่คอยให้กำลังใจ ปกป้องเรามาตลอด รักพวกแกเสมอ รวมถึงพิมกะทิด้วยนะ ส่วนไอ้คนที่คิดว่าจะมาป่วนกลุ่มเราเนี่ยนะเสียใจด้วยตอนนี้เค้ารู้นิสัย(สันดาน)แกกันหมดแล้ว จะดึงใครในกลุ่มเราไปเป็นพวกเหมือนเมื่อก่อนอ่ะนะคงจะยากเพราะคนเค้าตาสว่างกันหมดแล้วย่ะ |
|
